Nje rruge e gjate, dritarja hapur, dielli qe bie mbi asfalt dhe perpara vetem kilometra. Ne sfond, dy kitara qe flasin me njera-tjetren pa u nxituar.
Keshtu me tingellojne Hermanos Gutiérrez.
Te dy vellezerit jane me origjine ekuadoriane, por jane rritur ne Zyrih, Zvicer, dhe kjo perzierje mes rrenjeve latino-amerikane dhe edukimit europian ndihet ne menyren e tyre te te bere muzikes.
Muzika e tyre te con drejt shkretetires se kontinentit amerikan, neper peizazhe te thata, rruge te humbura dhe qytete te vogla ku koha duket sikur ka levizur me nje ritm tjeter. Ka nje lidhje te forte me tingullin dhe kulturen sud-amerikane, por pa e kthyer ate ne dekor. Eshte pjese e vete adn-se se muzikes se tyre.
Dhe pastaj jane kitaret; te pastra, te ngrohta, me shume hapesire mes notave. Asgje nuk duket e tepert. Cdo tingull ka vendin e vet dhe heshtja mes dy notave eshte po aq e rendesishme sa vete nota.
I pashe live ne Milano dhe aty muzika e tyre merr nje tjeter dimension.
Ajo qe ne regjistrim duket si nje udhetim imagjinar, ne skene behet pothuajse fizik. Dy vellezer, dy kitara dhe nje tingull qe te terheq ngadale brenda nje peizazhi qe nuk ekziston realisht, por qe ne nje fare menyre e njeh.
Ndoshta sepse nuk eshte vetem muzike. Eshte nje kujtim i nje vendi ku nuk ke qene kurre (deri tashme!).
Dhe ndoshta kjo eshte me te vertete magjia e Hermanos Gutiérrez!
Ajo qe ne regjistrim duket si nje udhetim imagjinar, ne skene behet pothuajse fizik. Dy vellezer, dy kitara dhe nje tingull qe te terheq ngadale brenda nje peizazhi qe nuk ekziston realisht, por qe ne nje fare menyre e njeh.
Ndoshta sepse nuk eshte vetem muzike. Eshte nje kujtim i nje vendi ku nuk ke qene kurre (deri tashme!).
Dhe ndoshta kjo eshte me te vertete magjia e Hermanos Gutiérrez!
No comments:
Post a Comment