What if something really weird happenes to me during my first-time visit in theScience Museum? As a child in an excursion, this soundit's like a littlenostalgicfeeling. But good oldmemories. Twitterofbirdsin the second half. It is for sure a sweet and sourfeeling. With thestarry skyat night, you'll want totake a deep breath which will fill up every lonely chest...
Muzika e Shqiperise e pare me syte e nje tekniku te tingullit.
Hala Strana (aka Steven R Smith) eshte nje amerikan, dhe si shume te tjere, bie ne dashuri me melodite dhe traditat e Shqiperise.
Studjon ca tinguj, qe rralle mepare kalonin pragun e deres se shtepise, per nga njohja dhe popullariteti ('Motra Dhe Vellai').
Pervec aciditetit te muzikes (pjese te gjata, me sonoritete te hekurta ku instrumentet karakteristike, si klarineto, shpesh humbin ose vonojne te vihen ne dukje), spikat ngjyra dhe pikepamja e kthjellet qe ky ruan per cdo regjistrim ('Pogonishte' nga albumi Fielding, 2008).
Natyrisht, vete albumi Heave The Gamble Roof (2007) eshte modern; nje lloj dhurate post-rock ('Havazi I Dy Motrave') per kuriozet e thjeshte, por na paraqitet edhe si nje perle, jo vetem per ata shpirtra melankolike te muzikes se bukur/humbur juglindore te Ballkanit.
// in english
Albania's traditional music seen with the eyes of a sound enginner. Hala Strana (aka Steven R Smith) is an American who, like many others, falls in love with melodies and traditions of Albania.
He studies some sounds that in the past rarely crossed the threshold of the villages, for their recognition and popularity in a region (listen to 'Motra Dhe Vellai').
Besides music acidity (long suites with the iron-like sounds where characteristic instruments, as clarinet, often are lost or delay to be highlighted), he preserves a colorful point of view about eash track ('Pogonishte' from the album Fielding, 2008). Naturally, the album itself Heave The Gamble Roof (2007) comes as a modern post-rock gift ('Havazi I Dy Motrave') for simple curious people, but it is presented to us as a jewel, not only for those melancholic souls of beautiful/lost southeastern Balkans music.
'I’ve always loved ambient and drone music and this summer I really became obsessed with the idea of music as a means of evoking place, time, or feeling instead of telling some kind of narrative. It’s the same way I like to approach photography, actually. I like photos that have a strong sense of composition, but it’s easy to miss because the focus is more on texture or tone which I guess leads to the photos I used for the project...'
'I feel like music should be, above all, visual. It doesn’t have to be, of course, but the music I personally connect with is very visual to me. I imagine myself listening to it at a specific time, or in a specific place, whether or not that time or place is real, so I’ve always loved writing songs that encapsulate certain places or moments in time for me. Sometimes I’ll go out exploring just to get inspiration for a song...'
E mbani mend Forestin qe vraponte pafundesisht? Olimpiket, vrapuesit e distancave te gjata me mend dhe jo me kembe? Ja tek jemi me nje muzike konstante, drone, unike ne zgjedhje dhe ne trasmetim.
Anglezet Fuck Buttons pjellin nje krijese ne kerkim te drites, ne kerkim te rrahjes (beat?), duke u spostuar nga zhurma (noise?) dhe duke eliminuar zerin. Radikale ne perdorimin e mixerit, estete te tingullit, ekspresioniste te ritmit, piktore te zhurmes (degjoni 'The Lisbon Maru'), ia dalin mbane me albumin Tarot Sport (2009) duke u mbeshtetur ne ide elementare, por qe evolohen ne dimensione me te medhaja (suite qe zgjatin me teper se 10min!) dhe nuk merzitin: nese i shoqeron me imagjinate e me mendime!
Alicia Merz vjen nga Neozelanda, shkruan poezi, luan muzike drone dhe publikon albume vetem gjate stineve te dimrit. Eshte nje ritual per te! Dhe meqe ne hapem rubriken 'Muzike per te degjuar ne dimer' menduam ta poziciononim ne vend te pare.
Ketu eshte mengjes e nuk mungon asgje, pervec bores: zjarri, dielli verdhosh, xhamat e gjelber qe reflektojne driten e paket por te forte, carcafet akoma te ngrohte, blloku me poezi, nje laps i zi, dy krahe qe mbulojne trupin dhe disku qe rrotullohet brenda ne stereo.
(Nuk e di pse, por kete vend e imagjinoj gjithnje te lagesht e me shi...)
Fillojme. Mund te them pa frike qe Scott Morgan, aka-Loscil, eshte nje dishepull i drejteperdrejte i Brian Eno-s (Music For Airports), i gjermanes kosmische music (grupet legjendare Cluster, Ash Ra Temple), kompozitorit minimalist Gavin Bryars dhe sikur te mos mjaftonte, ndjekes i besueshem i formulave dhe ligjeve te termodinamikes (lenda Fizike).
Pikerisht ne 1999, vetprodhoi albumin e tij te pare me titullin: A New Demonstration of Thermodynamic Tendencies, duke kapur keshtu vemendjen e etiketes Kranky.
I specializuar ne muzike per filma e fotografi konceptuale, thur kolona sonore elektro-eksperimentale-akustike. Gjeni i ambient-it, arkitekt i tingullit ('Most of my processed sounds originate as real-world sounds that are recorded and transformed'), muzikant dhome me audio ne formate te pakompresuara, kurajoz dhe i pajisur me instrumente elektronike nga me te cuditshmit: synth-e me hidrogjen te lengshem, kanadezi Scot Morgan (Loscil) perben nje nga personalitetet me aktuale dhe origjinale ne rradhen e emrave te muzikes elektronike. 'The Making Of Grief Point' (perberja e pikes se dhimbjes) nuk i perket aspak ndonje muzike te degjuar mepare. Eshte dicka e pervecme, nje eksperience serioze dhe trasformuese. Unike per kete tingull dhe rrefim (zeri eshte i Dan Bejar te Destroyer) eshte dramaciteti qe i shton degjimit te muzikes ambient.
Dhe e gjithe kjo zbret nga qielli gri keshtu, ne forme fluide dhe tmerresisht e ngjashme me shiun...
