Showing posts with label nenkulture. Show all posts
    Showing posts with label nenkulture. Show all posts

    20 June, 2013

    ODE TO BICYCLES

    I was walking
    down
    a sizzling road:
    the sun popped like
    a field of blazing maize,
    the
    earth
    was hot,
    an infinite circle
    with an empty
    blue sky overhead.

    A few bicycles
    passed
    me by,
    the only
    insects
    in
    that dry
    moment of summer,
    silent,
    swift,
    translucent;
    they
    barely stirred
    the air.

    Workers and girls
    were riding to their
    factories,
    giving
    their eyes
    to summer,
    their heads to the sky,
    sitting on the
    hard
    beetle backs
    of the whirling
    bicycles
    that whirred
    as they rode by
    bridges, rosebushes, brambles
    and midday.

    I thought about evening when
    the boys
    wash up,
    sing, eat, raise
    a cup
    of wine
    in honor
    of love
    and life,
    and waiting
    at the door,
    the bicycle,
    stilled,
    because
    only moving
    does it have a soul,
    and fallen there
    it isn't
    a translucent insect
    humming
    through summer
    but
    a cold
    skeleton
    that will return to
    life
    only
    when it's needed,
    when it's light,
    that is,
    with
    the
    resurrection
    of each day.
     
    [ Pablo Neruda ]

    14 August, 2011

    HIPOKRIZIA E RE E IMPROVIZUAR

    Fantazma kurre nuk qesh
    kalon mes hekurishteve,
    rrenojave
    Pergjon edhe ne gjume.
    Sikur kerkon dicka
    Te tjeret vetem parakalojne
    me hapa te crregullt.
    Qeshin, fotografojne
    perqafohen, preken
    vihen ne poze
    Vishen me pak rroba.
    Duan fjale te bukura,
    me te bukura se ato
    qe mesuesja i leshon
    nxenesve pa kepuce.
    Dashurojne ose besojne pak
    Presin dicka,
    nuk kerkojne aspak.
    Cajne permes sheshit
    per te zene tavolinat
    me te mira,
    karriget ne bar.
    Degjojne per te kaluar kohen.
    Kercejne ne kuzhine
    gatuajne gure.

    F u n e r a l i V e s h i t

    [ mbi Muzike, Kinematografi, Poezi dhe Fotografi ]
     
    Pre:
    'funerali veshit' - The Funeral Of Ear
    Sepse per ne veshi ka vdekur dhe gjithcka qe sot degjojme ben pjese e funeralit te Tij.
    Letra, shkrime, muzike, filma, poezi, imazhe te nje bote tjeter, te nje Toke tjeter.
    Femije te nje sfondi tjeter, jo te qiellit blu e diellit ndricues. Ky blog personal do te jete vetem e cara fillestare, rrjedha e ngushte e shpetimit, e asaj drite qe rrezikon te shuhet pergjithmone...
    Post-et e ndryshem te blogut (dhe jo vetem!) profumosen shpesh me ndikime "liberaliste" rinore, me pak fjale, ato shprehi spontane qe ndjejme ne momentet qe shkruajme (faji? fotografia qe shkrepim, muzika ne vesh dhe poezite qe lexojme/shkruajme...etj)! Ky blog eshte rezultat i nje pasioni krejt personal per nenkulturat (poezi, muzike, kinema, fotografi).

    kUSH jEMI?
    "Me teper sesa dashurine apo pasurine me jepni te verteten"
    (Henry David Thoreau)
    Nje/ose-Disa miq, te ashtuquajtur(e) bohemiane, minimaliste, te dashuruar me artin e nenkulturat 'e nendheshme', nga ketu termi 'underground' (se mos mjaftohemi me kaq!), me lirine e shpirtit, me guximtaret naiv, me Rinine qe (nuk)eshte.
    Jemi rebele, pothuajse pa ceshtje, tradhetare padashes te heshtjes e misterit, te humbur e njekohesisht udhetues ne kerkim te se bukures (shpesh e padukshme), poezise surreale, (mos)realitetit kinematografik dhe cmendurise se vallezimit me tingujt...
    Kundershtues te se mallkuares "psikanalize sociale" qe me makinen e saj shkaterruese detyron adultin te rishikoje brenda vetes ato emocione femijerore themelore qe kane percaktuar strukturen e tij shpirterore, duke kryer keshtu, padrejtesisht, nje zbulim te fshehte me qellim te nxjerre ne pah dicka rrenjesisht intime... Atehere, me thoni miq, cfare na mbetet tjeter?
    Nuk duam te clirohemi nga enderrat, makthet, ngjashmerite e konfliktet tona te brendshme, pa te cilat nuk do te mund te shprehnin kurre ate bukuri hyjnore te qenies 'njeri'.
    Jemi per te shprehur dicka e per te terhequr si magneti. Per tu kenaqur me reagimet, por edhe ne pritje te ndonje revolucioni diku, ne ndonje kohe...
    Te nje njeriu te ri.