DANAI NIELSEN DHE "KONTOULA LEMONIA": KUR TRADITA VISHET ME RROBA TE REJA

Ndodh nje lloj magjie kur dikush merr nje kenge te vjeter, te trasheguar brez pas brezi, dhe e sjell ne te tashmen pa e vrare shpirtin e saj origjinal. Danai Nielsen e arrin kete pothuajse pa u dukur.
Greke nga origjina, daneze nga gjaku, Danai Nielsen eshte nje artiste qe leviz mes boteve: krijon muzike per teatro, per televizion, per pasarela mode, eksploron edhe artin vizual me letër. Nje shpirt qe nuk kufizohet ne nje forme te vetme shprehjeje, dhe kjo ndihet qarte ne muziken e saj; space-pop, dream-pop, avant-garde, gjithcka e perzier me kujdes, pa u dukur kurre e detyruar.

"Kontoula Lemonia" merr rrenjet e saj nga nje kenge popullore greke, ajo lloj kenge qe kendohej ne fshatra, qe kalonte nga goja ne goje, pa autor te njohur, vetem trashegimi kolektive. Dhe Danai Nielsen nuk e trajton kete material si nje relike per t'u ruajtur ne muze; e trajton si nje qenie te gjalle qe meriton te vishet me sintetizatore, me tekstura elektronike, me nje ndjeshmeri bashkekohore qe nuk e tradhton origjinen, por e zgjeron.
Eshte pikerisht kjo qasje qe e ben interesante per mua: respekti per traditen qe nuk behet nostalgji e ftohte, por dialog i vertete mes brezave. Zeri i saj mban akoma dialektin, akoma thirjen popullore ("Μωρή κοντούλα λεμόνια..."), por gjithcka perreth eshte e ndertuar per veshin e sotëm.
Muzika underground shpesh harron se traditat nuk jane armiq te modernitetit, madje jane materiali i tij i pare. 

Danai Nielsen e kujton kete ne menyre te bukur, pa pretendim, thjesht duke kenduar nje gjurme qe gjyshja e saj ndoshta e dinte permendesh. ;)