Cleveland, mesi i viteve '70. Nje qytet qe po vdiste ngadale, fabrikat po mbylleshin, ajri kishte shijen e hekurit te ndryshkur. Dhe pikerisht andej, nga ai zbrazetire industriale, lindi nje band qe nuk donte te tingellonte si asgje tjeter qe kishte ardhur para tij. Oh, une vdes per kesisoj grupesh, e dini!
David Thomas dhe te tjeret nuk perpiqeshin te ishin bukur; perpiqeshin te ishin te vertete, edhe kur e verteta ishte e shemtuar, e crregullt, pothuajse groteske.
"Over My Head" nuk eshte nje kenge qe kerkon te te bindi per dicka. Ajo thjesht ekziston, si nje objekt i cuditshem qe gjen ne nje shtepi te braktisur, nuk e di per cfare sherbente, por e ndjen se ka pasur nje funksion, nje jete para teje. Zeri i Thomas-it nuk kendon ne kuptimin klasik; ai flet, reciton (sikur me ndonje hije), ndonjehere pothuajse qan pa lot. Instrumentet nuk bashkepunojne mes tyre ne menyren e zakonshme - dukesh sikur po degjon disa muzikante qe luajne ne dhoma te ndryshme te se njejtes shtepi, dhe ti je ne korridor, duke degjuar cdo gje njekohesisht.
Eshte pikerisht kjo qe me terheq. Pere Ubu nuk krijuan "avant-garage" per te qene te vecante per hir te vecantise; e krijuan sepse nuk kishin zgjidhje tjeter. Kur qyteti yt po shperbehet perreth teje, muzika qe del natyrshem nuk mund te jete e paster.
Ndonjehere mendoj se "Over My Head" eshte pikerisht ajo qe titulli thote: ndjenja e te qenurit i mbytur, i mbingarkuar, pa mundesi te kuptosh plotesisht cfare po te ndodh, por duke vazhduar gjithsesi, sepse cfare tjeter mund te besh?
Kjo eshte muzika qe degjoj kur bota nuk ka kuptim. Dhe sinqerisht, ndihem mire qe s'jam vetem ne kete korridor. ;)
Kjo eshte muzika qe degjoj kur bota nuk ka kuptim. Dhe sinqerisht, ndihem mire qe s'jam vetem ne kete korridor. ;)
No comments:
Post a Comment