PERE UBU DHE "OVER MY HEAD": KUR KAOSI TE BEHET SHTEPI

Ka kenge qe nuk te mbajne, por te lene te biesh keq. Dhe une, keto dite, po bie shpesh me "Over My Head" te Pere Ubu.
Cleveland, mesi i viteve '70. Nje qytet qe po vdiste ngadale, fabrikat po mbylleshin, ajri kishte shijen e hekurit te ndryshkur. Dhe pikerisht andej, nga ai zbrazetire industriale, lindi nje band qe nuk donte te tingellonte si asgje tjeter qe kishte ardhur para tij. Oh, une vdes per kesisoj grupesh, e dini!

David Thomas dhe te tjeret nuk perpiqeshin te ishin bukur; perpiqeshin te ishin te vertete, edhe kur e verteta ishte e shemtuar, e crregullt, pothuajse groteske.

"Over My Head" nuk eshte nje kenge qe kerkon te te bindi per dicka. Ajo thjesht ekziston, si nje objekt i cuditshem qe gjen ne nje shtepi te braktisur, nuk e di per cfare sherbente, por e ndjen se ka pasur nje funksion, nje jete para teje. Zeri i Thomas-it nuk kendon ne kuptimin klasik; ai flet, reciton (sikur me ndonje hije), ndonjehere pothuajse qan pa lot. Instrumentet nuk bashkepunojne mes tyre ne menyren e zakonshme - dukesh sikur po degjon disa muzikante qe luajne ne dhoma te ndryshme te se njejtes shtepi, dhe ti je ne korridor, duke degjuar cdo gje njekohesisht.

Eshte pikerisht kjo qe me terheq. Pere Ubu nuk krijuan "avant-garage" per te qene te vecante per hir te vecantise; e krijuan sepse nuk kishin zgjidhje tjeter. Kur qyteti yt po shperbehet perreth teje, muzika qe del natyrshem nuk mund te jete e paster.

Ndonjehere mendoj se "Over My Head" eshte pikerisht ajo qe titulli thote: ndjenja e te qenurit i mbytur, i mbingarkuar, pa mundesi te kuptosh plotesisht cfare po te ndodh, por duke vazhduar gjithsesi, sepse cfare tjeter mund te besh?
Kjo eshte muzika qe degjoj kur bota nuk ka kuptim. Dhe sinqerisht, ndihem mire qe s'jam vetem ne kete korridor. ;)

FLEETWOOD MAC - I WANT TO BE WITH YOU EVERYWHERE... (1987)

Can you hear me calling
Out your name?
You know that I'm falling
And I don't know what to say
I'll speak a little louder
I'll even shout
You know that I'm proud
And I can't get the words out
Oh, I
I want to be with you everywhere
Oh, I
I want to be with you everywhere
(Wanna be with you everywhere)

Something's happening
Happening to me
My friends say I'm acting peculiarly
Come on, baby
We better make a start
You better make it soon
Before you break my heart
Oh, I
I want to be with you everywhere
Oh, I
I want to be with you everywhere
(Wanna be with you everywhere)

ELEGANTET BEL CANTO - E NJIHNIT KETE BAND NORVEGJEZE JU?

Mjaft me. Shume nxehte. Burimi, ku eshte burimi i ujit te kristalte? Heret ose vone rikthehem atje. Ne territore te ftohta, larg (ne skedaret e humbur ne harddisk, do thonit ju?) ne Veriun purifikues, ne Norvegji me saktesi. Albume qe jane destinuar te rrine perjetesisht ne zemren e pakices, ne mendjet e shpirtet e me te ndjeshmeve, nuk i perket aspak nostalgjikeve, por inteligjences intime, biosferes personale.

Anneli Drecker eshte kjo flokekuqja qe degjoni ne sfond me 'Agassiz'. Akullnaja (albumi White-Out Conditions) qe krisen nga tastierat ('Time Without End' 1987, jemi ne mesin e eres synth?) dhe nga zera prej 'vajza shume inteligjente per tu mjaftuar me magjine e dashurise', melankolise se kujtimeve dhe keshtu strehohen shpesh ne vetmine e deshiruar ('The Suffering'). Dhe nuk merziten kollaj. Luajne me harmonite qe stile te ndryshme u ofrojne: tastiera qe te shtine dritherimat, korzina keltesh, rage indiane, epike e Rilindjes (e vitit 1989 'A Shoulder To The Wheel' perkrahe jane koleget Lisa Gerrard e Dead Can Dance, Elisabeth Fraser e Cocteau Twins), folklor, akorde te pazakonte, vokalitet endrrimtar (albumi Bird Of Passage, 1989). I kane gjetur edhe emrin rrymes: synth-folk!

Veriu si nje bote tingujsh me vehte. Harqe, violina, trumbeta, tastiera qe mbushin programin e Nils Johansen mbrapa ne regji dhe ruajne gjithnje si protagoniste zerin e Miss. Drecker. Fleksibel ne tonalitet, di te kaloje nga nje butesi elementare ne nje agresivitet zanor papritmas, qiell i qarte dhe re kercenuese. Karriere ajo e Bel Canto qe njihet mire nga ndjekesit e ambient-it (Brian Eno?) edhe pasi Geir Jenssen braktis projektin dhe i dedikohet grupit Biosphere.

Bel Canto rikthehen ne 1996 me Magic Box, nje koleksion i ri baladash, ritmesh prej Lindjes se Mesme, gjurme funky-soul, tingujsh karaibike, perzgjatjesh indiane (i mrekullueshem karvani 'Bombay'):

've been to Bombay
I've seen what a man can do
He climbs up a straight rope right up to the clear full-moon

And "boom", he is gone
Yeah, heaven is not that far

Nje celebrim muzikes me te rafinuar!