Ka albume qe hapen si dyer. Te tjera si plage. "Glory", kapitulli i ri nga Sault, ben dicka tjeter: hap nje hapesire ku shpirti dhe trupi levizin me te njejtin ritem.
Nuk ka nevoje per zhurme. Nuk ka nevoje per himne te medha. Mjafton nje bas qe ecen ngadale, nje kor qe duket sikur vjen nga nje kishe pa mure dhe nje groove qe nuk e humbet kurre durimin. Sault vazhdojne te bejne ate qe dine me mire: te ndertojne muzike qe nuk i bindet kohes.
"Glory" nuk eshte nostalgji per soul-in klasik, as nje ushtrim retro. Eshte nje dialog i vazhdueshem mes gospel-it, funk-ut, jazz-it, ritmeve afrikane dhe minimalizmit modern. Gjithcka frymon natyrshem, pa u perpjekur te impresionoje.
Ndersa shumica e publikimeve kerkojne vemendje me force, Sault zgjedhin te flasin me ze te ulet. Dhe paradoksalisht degjohen me shume.
Ne qender mbetet gjithmone kolektivi anonim. Egoja nuk hyn kurre ne studio. Kenget nuk jane ndertuar per algoritmin apo playlist-at, por per ato momente kur muzika duhet te behet strehe. Cdo instrument ka hapesiren e vet, cdo heshtje ka peshen e saj.
Na kujtojne se muzika ende mund te kete nje dimension ritual, ku ritmi nuk sherben per te ikur nga vetja, por per t'u kthyer tek ajo.
Ndoshta ky eshte sekreti i Sault: ne nje kohe ku gjithcka konsumohet me shpejtesi, ata vazhdojne te ndertojne albume qe kerkojne kohe, vemendje dhe besim. Si nje ceremoni e vogel moderne, ku soul-i nuk eshte stil muzikor, por menyre per te qendruar gjalle.
E te mendosh qe e kam zbuluar ne nje film plot me hajdute dhe personazhe terheqes!