SAULT ME "GLORY": GOSPEL PER NJE KOHE PA BESIM

Ka albume qe hapen si dyer. Te tjera si plage. "Glory", kapitulli i ri nga Sault, ben dicka tjeter: hap nje hapesire ku shpirti dhe trupi levizin me te njejtin ritem.

Nuk ka nevoje per zhurme. Nuk ka nevoje per himne te medha. Mjafton nje bas qe ecen ngadale, nje kor qe duket sikur vjen nga nje kishe pa mure dhe nje groove qe nuk e humbet kurre durimin. Sault vazhdojne te bejne ate qe dine me mire: te ndertojne muzike qe nuk i bindet kohes.

"Glory" nuk eshte nostalgji per soul-in klasik, as nje ushtrim retro. Eshte nje dialog i vazhdueshem mes gospel-it, funk-ut, jazz-it, ritmeve afrikane dhe minimalizmit modern. Gjithcka frymon natyrshem, pa u perpjekur te impresionoje.

Ndersa shumica e publikimeve kerkojne vemendje me force, Sault zgjedhin te flasin me ze te ulet. Dhe paradoksalisht degjohen me shume.

Ne qender mbetet gjithmone kolektivi anonim. Egoja nuk hyn kurre ne studio. Kenget nuk jane ndertuar per algoritmin apo playlist-at, por per ato momente kur muzika duhet te behet strehe. Cdo instrument ka hapesiren e vet, cdo heshtje ka peshen e saj.

Na kujtojne se muzika ende mund te kete nje dimension ritual, ku ritmi nuk sherben per te ikur nga vetja, por per t'u kthyer tek ajo.

Ndoshta ky eshte sekreti i Sault: ne nje kohe ku gjithcka konsumohet me shpejtesi, ata vazhdojne te ndertojne albume qe kerkojne kohe, vemendje dhe besim. Si nje ceremoni e vogel moderne, ku soul-i nuk eshte stil muzikor, por menyre per te qendruar gjalle.

E te mendosh qe e kam zbuluar ne nje film plot me hajdute dhe personazhe terheqes!

KILL EMIL - 'POR FAVOR' [AFROHUNI PERSERI ME RITMET E RRUGES...]

Lindur ne Brazil aty nga fundi i 1984, familja e Kill Emil trasferohet ne Athine, Greqi, dy vjet me vone. Nje hap i rendesishem fale diferencave kulturore mes keture dy popujve per nje te sapolindur, por si kompensim, nje bollek muzikor tejet i larmishem e priste ne adoleshence, kur filloi te kampjononte ritme elementare hip-hop e beat-e popullore...

Qendroi afer te atit, i cili luante bouzouki e keshtu mesoi te luaje kitare e arriti te regjistroje edhe materiale post-rock, me eksperimente ne tinguj soul, funk, afro etj (mendoni qe hapte koncertet e Imam Baildi ndersa sot ato te dj Bonobo-s)...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Pas darke vinte muzike si dj per festa e mbeshteste grupe lokale, duke mos fshehur tendencen e tij kundrejt perzierjes se rrymave te rruges me nje prekje hip-hop-i origjinale (te paperpunuar, me baze melodi te hershme, retrospektive e gjalle qe trasmeton shume). 

Terheqja e tij nga ritmet e rruges apo mahnitja nga filmat e vjeter (shpesh ne gjurme degjohen dialogje apo audio e marre nga pjese filmash amerikano-latine apo franceze!) zgjat edhe sot qe ka publikuar dy albume e shume EP e bashkepunime per etiketa te ndryshme (si Microsillon - The French Touch Connection, Carnibal Rec., Riddim Fruit etj etj).

Eshte tip interesant ky Kill Emil e me siguri nuk do mungoje vemendja nga web-kritika.

Nderkohe, hapni dritaret e dyert se muzika duhet te degjohet perjashte; sonte kercehet ne kopsht, mes luleve, vreshtave e ullishteve... 'Porfavor'!

 

 

 

 

MULATU ASTATKE DHE ETHIO-JAZZ ME NGJYRA TE BUTA

'The ideal way  to explore multiple forms of music is through jazz...'

Nje qe ia doli mbane vetem. Studjoi ne Londer ne vitet '60 dhe qe me fat se ato ishin vitet me te bujshme ne Londren-qender-te-muzikes-boterore! Luajti me John Coltrane, Dizzy Gillespie, Duke Ellington e Miles Davis (heronj e rinise) dhe u be me shume vonese i famshem nga regjizori Jim Jarmush dhe filmi i tij Broken Flowers (2005).

I pari afrikan qe u regjistrua ne Berklee College of Music dhe mbeti menjehere i terhequr nga muzika jazz dhe improvizimet e llojit. 

Qe ne fillim perzien prejardhjen e ritmet afro me latino-n duke i dhene ngjyra multitonalitetesh muzikes ne dy albumet e para. 

Shpirti etiop del ne pah kur melodi (gati) fetare afrikane (pjesa lindore e kontinentit) luhen me dymbedhjete tonet e jazz-it afroamerikan (albumi Sketches From Ethiopia). Shkrirje e shume tingujve, ku natyrisht instrumente rurale nga folku (si flauti prej kallamit te bambu-s) i japin ngjyre tjeter muzikes se maestros.

Jarmush njehere ka thene: "Ishte si te degjoje hip-hop-in per here te pare; dicka komplet e re, por njekohesisht te dukej familjar..."

Behet keshtu babai i ethio-jazz-it; ajo forme e strapelqyeshme e jazz-it qe duket kolone zanore e nje filmi modern/ekletik bardhe e zi sot (shto ketu faktin se sherben si frymezim edhe per Nicolas Jaar).
Gjithnje ne levizje, dinamik, i mbyllur si sound, por funky, ciklik e i embel nga tastierat e instrumentet paemer per ne; babai i ethio-jazz-it me ne fund luajti muzikat qe pelqente me shume!

Ka shume per te folur per kete artist, por eshte me e shpejte te degjojme dicka ne sfondin e pikturuar plot me ngjyra te buta.

Njeqind dite te tjera keshtu!

GABOR SZABO - THE ARTIST WHO NEVER GOT THE APPRECIATION HE FELT HE DESERVED

Not only Gabor was an amazing guitarist and prolific jazz musician, but first of all, he was an incredible innovator!
He started experimenting with eastern sounds (born in Budapest/Hungary in 1936) and innovating very early on. I got sucked into the Gabor world when I heard Spellbinder (1966). That was the first 'real, but late' Szabo ticket for me.

An LP rich with texture and feeling, stopping throughout the world to pick up varied influences (latino, jazz, funk). It began my 'branching out' into other areas, and I've gotta thank Gabor for that. Time to delve right into a nice Chai tea on a rainy day and peep a Fellini movie, or listening to a Buckley's 'Gypsy Woman'.
It seems like he was alwasy an open door to other worlds...
His eastern influences and Hungarian descent set his path and direction for virtually all of his magnificent career.

This tune 'Galatea's Guitar' (from LP Dreams, 1968) is a major mood setter.
Much of Gabor's music is this way. But, in particular this tune just seems to open up, right into an oasis of head nodding trippy jazz funk paradise. The intro is a bit long, the tune doesn't really start until about 1:44. But, like I said the mood is being set and the wait is well worth it. It is perhaps the closest to a 'dream' tune.

ASHA BHOSLE SINGS 'AE NAUJAWAN HAI SAB' [APRADH, 1973]

When a dashing race-car driver falls for the lovely but troubled Meena, he talks himself into believing her crime connections won't foil his happily-ever-after plans. After he's arrested for smuggling diamonds planted on him, his stint in prison should have cautioned him, but resisting a persistent crime lord becomes more difficult when his marriage is on the line.

This 1970s Hindi-language musical drama features popular actor Feroz Khan.

BROOKLYN FUNK ESSENTIALS - A MEETING WITH MASTERS OF FUNK (IN THE BUZZ BAG, 1998)

Beyond fusion and dancing groove!

Generally upbeat, but the band's inherent musicality (acid-jazz, hip-hop, ska, funky), humor, and intelligence keep things afloat. The most interesting and warm tracks are the ones that carry the most Turkish influence, but generally this is less a World Summit than a Nu Kultural Flava..