Sonte po i dedikohem artisteve qe jo vetem krijojne muzike per veshet por te trasportojne ne nje vend tjeter. Kesaj rradhe ne shkretetire!
Ka muzike qe nuk vjen nga nje qytet, por nga nje peizazh. Tinguj qe mbajne me vete pluhurin e rrugeve, eren e reres ne shkretetire dhe kujtimet e brezave. Imarhan eshte pikerisht nje prej ketyre grupeve.
Imarhan vjen nga zemra e popullit Tuareg, nga shkretetira e Saharase, por muzika e tyre nuk mbetet e mbyllur ne tradite. Ata marrin melodite e vjetra te "blues-it te shkretetires" (desert blues) dhe i bashkojne me kitare elektrike, ritme moderne dhe nje ndjenje urbane.
Pese cuna nga Algjeria te cilet siper ne skene coroditin cdo moshe me ritme terheqese, ngjitese shpesh edhe hipnotizuese - here kercen si te ishe maje dunave (ose rrokulluar perposhte!), here tjeter humbesh ne stuhine e embel te zerave dhe tingujve qe era trasporton si rryme zanore neper shkretetiren e arte.
Ajo qe me terheq tek Imarhan eshte ndjenja e rrenjeve. Ne nje bote ku muzika shpesh behet per konsum te shpejte, ata kujtojne se nje kenge mund te jete kujtim, histori dhe mbi te githa identitet.
Ndoshta kjo eshte arsyeja pse muzika e tyre te prek: edhe kur vjen nga mijera kilometra larg, flet per gjera universale, kerkim, largesi, miqesi dhe deshire per te gjetur nje vend ne bote.
Ah, termi "Imarhan" ne gjuhen tamasheq (gjuha e popullit Tuareg) do te thote afersisht "njerez qe duan shume njeri-tjetrin / shoke te dashur".
Dua edhe une petkun Tuareg tashme!
