BROWN BIRD - HARMONI AMERICANA DHE THELLESI EMOCIONALE

Kur degjova per here te pare kete gjurme, u trasportova ne ndonje qark te Amerikes qendrore, thelle ne brendesi te kontinentit; atje ku hapesirat e stermedhaja ofrojne liri dhe vend e kohe per te rigjetur shpirtin... 

Brown Bird ishte nje grup folklorik amerikan i formuar nga David Lamb dhe MorganEve Swain. Muzika e tyre mund te pershkruhet si koktej i zhanreve si folk, Americana, roots dhe elemente indie. Tingulli i Brown Bird karakterizohet nga cilesia e tij e paperpunuar dhe intime, tekstet e perzemerta dhe nje theks i forte ne instrumentimin akustik.

Disa karakteristika kyçe te muzikes se Brown Bird perfshijne harmonite e pasura: zerat e tyre u perzien ne menyre transparente, duke i shtuar thellesi dhe emocione kengeve. Brown Bird inkorporoi ndikime te ndryshme muzikore ne tingullin e tyre, duke perfshire traditat popullore nga kultura, blues dhe elemente te ndryshme te menyres all'Americana.
Tragjikisht, David Lamb nderroi jete ne vitin 2014 dhe Brown Bird u shperbe pas vdekjes se tij. Muzika e tyre vazhdon te pelqehet nga fansat per vertetesine, thellesine emocionale dhe perzierjen unike te tingujve te frymezuar nga folku.

ANIKA / EXPLODED VIEW - ME CO NE ANEN TJETER...

Anika dhe Exploded View jane dy fiskimet e mia te momentit; eshe pse vone u kujtova te shkruaj dy rreshta per to... Le te themi qe do jepja pothuajse cdo gje te shihja nje koncert saj live ketej afer (deri tashme ka bere pitstop vetem ne Rome).

Behet fjale per dy projekte muzikore te ndara, por te udhehequra nga e njejta artiste: Anika Henderson.

Le te shqyrtojme secilin prej tyre individualisht:
Anika eshte muzikante, kengetare dhe kompozitore britaniko-gjermane e njohur per qasjen e saj minimaliste dhe eksperimentale ndaj muzikes. Muzika e saj mund te pershkruhet si nje bashkim i elementeve post-punk, dub dhe elektronike, me nje tingull shpesh te perhumbur dhe atmosferik (oh, sa me kujton zerin e Nico). Stili i veçante vokal i Anikes karakterizohet nga dorezimi i saj i fresket dhe i shkeputur, gje qe shton nje cilesi enigmatike ne kenget e saj.

Ne albumin e saj debutues te vete-titulluar "Anika" (2010), ajo punoi me producentin Geoff Barrow nga Portishead, duke krijuar nje koleksion kopertinash dhe kengesh origjinale me nje vibe lo-fi, retro.

Exploded View eshte nje projekt bashkepunues i udhehequr nga Anika Henderson, por gjithashtu me muzikante te tjere. Muzika e grupit mund te pershkruhet si nje perzierje e rock-ut, post-punk, krautrock dhe eksperimental me nje prekje te ndikimeve psychedelike. Tingulli karakterizohet nga ritmet hipnotike, synimet vertitese dhe zeri hermetik i Anikes.

GITKIN - MUZIKA E TIJ EKZISTON DIKU MIDIS KUJTESES PRIMARE, RRENJESORE DHE DESHIRES SE LARGET EKZOTIKE

Muzika e Gitkin mund te pershkruhet si nje bashkim i zhanreve te ndryshme, duke perzier elemente te muzikes globale (world-music), tingujve vintage dhe ritmeve eklektike. Kompozimet e tij marrin frymezim nga tradita te ndryshme muzikore, duke perfshire afro-beat, latino, funk, soul, xhaz dhe
ndikimet psikedelike. 

Nje nga karakteristikat percaktuese te muzikes se Gitkin eshte perdorimi i tij i mencur i instrumenteve vintage dhe teknikave te regjistrimit, te cilat u japin kengeve te tij nje tingull nostalgjik dhe te ngrohte qe te kujton regjistrimet klasike nga e kaluara. Instrumentimi ne muziken e Gitkin eshte shpesh i pasur dhe i larmishem, duke perfshire nje sere instrumentesh si kitare, kitare bas, bateri, perkusion dhe bori, duke krijuar nje pervoje sonike vibrante dhe gjithe-perfshirese. Loja e tij ne kitare eshte veçanerisht e rendesishme, e karakterizuar nga melodi te nderlikuara, hove ritmike dhe improvizime ekspresive. 

Muzika e Gitkin eshte e njohur per ritmet e shtruara, groovy dhe infektive, duke e bere ate te pershtatshme si per degjimin e vemendshem ashtu edhe si sfond per ambiente te ndryshme, si xhirimi i nje skene filmi, relaksimi ne shtepi, shijimi i nje pasditeje vere, apo diktimi i humorit ne ndonje tubim social. Ne pergjithesi, muzika e Gitkin ofron nje perzierje unike dhe magjepsese te ndikimeve world-music (globale) dhe tingujve vintage, duke krijuar nje udhetim sonik qe rezonon me adhuruesit e stileve te ndryshme muzikore dhe prejardhjeve kulturore.

RIMINI RETRO EXTRACTION

 

TOM VERLAINE - "SUVENIR NGA NJE ENDERR" (1979)

Autor i vertete rock-u.
Tom Verlaine (ex Television) synon te shprehe emocione te thella te brendshme dhe te eksploroje te gjitha harmonite qe e lehtesojne me se miri kete. Albumet e tij jane koleksione gjurmesh me tekst pulsues dhe melodik, te recituara me nje ze te dhimbshem dhe gati dritherues, te shenuara nga madheshtorja, monumentale e historikja kitare ne historine e rock-ut. 

Brenda kesaj kornize, Verlaine shkriu simbolizmin, pop-artin, psikedeline, free-xhazz dhe folk-rockun. Te bejne te mendosh qe nuk kishte shume te perbashketa me frenezine e punk-un, po me shyume me epopene e muzikes rock.

Verlaine kenaqej me rock and roll-in nervoz, pershpejtues (degjo Tom Verlaine, 1979), por ai u dallua edhe me baladat me intensitet ikonik si "Souvenir From A Dream".

Historite ne gjurmet e tij zbresin konvergjojne ne depresionin haluçinant metropolitan, te shperndare mire ne moda continum, te dominuar perbrenda nga nje ndjenje torturuese dhe pothuajse epike e nje dhimbjeje perpetum (te perhershme), ose ne nje bote endrrash perrallore qe vepron si nje valvul shfryerje, ndoshta e populluar nga zana dramaturgjike... 

Delirium i mirepritur!

FLEETWOOD MAC - I WANT TO BE WITH YOU EVERYWHERE... (1987)

Can you hear me calling
Out your name?
You know that I'm falling
And I don't know what to say
I'll speak a little louder
I'll even shout
You know that I'm proud
And I can't get the words out
Oh, I
I want to be with you everywhere
Oh, I
I want to be with you everywhere
(Wanna be with you everywhere)

Something's happening
Happening to me
My friends say I'm acting peculiarly
Come on, baby
We better make a start
You better make it soon
Before you break my heart
Oh, I
I want to be with you everywhere
Oh, I
I want to be with you everywhere
(Wanna be with you everywhere)

YOU KNOW WHO THEY ARE - SOME KINDA LOVE [VU, 1969]

Some kinds of love
Marguerita told Tom
Between thought and expression
Lies a lifetime
Situations arise
Because of the weather
And no kinds of love
Are better than others

Some kinds of love
Margueirta told Tom
Like a dirty French novel
Combines the absurd with the vulgar
In some kinds of love
The possibilities're endless
And for me to miss one
Would seem to be groundless, hmm

I head what you said
Marguerita heard Tom
And of course you're a bore
But in that you're not charmless
'Cause a bore is a straight line
That finds a wealth in division
And some kinds of love
Are mistaken for vision, tah-tah, ooh
Put jelly on your shoulder
Let us do what you fear most
That from which you recoil
But which still makes your eyes moist

Put jelly on your shoulder baby
Lie down upon the carpet
Between thought and expression
Let us now kiss the culprit
Move it on, mm
I don't know just what it's all about
Just uh, but put on your red pajamas and find out
Hmm
One more time for?

SIAN HEDER - CODA [KINEMATOGRAF, 2021]

THE SEEDS ARE PUSHIN' TOO HARD - AMERICAN PSYCHEDELIC GARAGE ROCK BAND FORMED IN LOS ANGELES

What else do you need to listen to this?

1960's psychedelic garage rock band from Los Angeles, CA fronted by Sky Saxon, with Daryl Hooper, Rick Andridge, and Jan Savage.

MOLLY NILSSON GETS IT ALL - INTIMITETI PERQAFUES I BERLINIT

Nje nga sugjerimet me te erreta te sintetizimit minimal vjen nga artistja gjermaniko-suedeze Molly Nilsson, e cila ka "sintetizuar" ne nje formule te vetme nje ndjesi te sakte sociologjike te viteve 2000, duke kujtuar ne menyre paradoksale, ne nje humor stilit karaoke te perjetshme si enderr, tinguj dhe ritme te viteve '80.





"Çfare nuk shkon me deshiren per te jetuar ne te kaluaren?" pyet Molly Nilsson nepermjet nje prej gjurmeve te saj me domethenese, "1995". Ndoshta asgje, ose ndoshta ne te vertete shume gjera, nese eshte e vertete se i vetmi vend i banueshem ne nje menyre pak a shume te integruar eshte e tashmja, gjithnje e pakapshme dhe e pamundur. Por kjo nuk eshte çeshtja.

Gjate nje diskografie tani te konsiderueshme, Molly Nilsson eshte zhytur ne ate ngerc emocional ne te cilin te gjithe e kane gjetur veten te pakten nje here te zvarritur ne jete. Ai moment i rralle i vetevetedijshem ne te cilin pervoja trupore e levizjes se perjetshme dhe te pakalueshme si rrjedhje fenomenologjike e diçkaje qe, ne mungese te nje fjalori me te mire, ne e quajme te tashme, eshte manifestim spontan i retro-projeksioneve nga e kaluara autobiografike, e asaj qe ka qene dhe qe do te kishte qene "po sikur, apo nese vetem ...".





Karikaturat e saj jane gjithmone te mbuluara me nje aureole si nje enderr, e tymosur, ndonjehere e shtangur, e thelbezuar nga nje veshje e perjetshme katran-e zeze, e kurorezuar nga nje fytyre akullnajore ne bjond platin, megjithate kurre e shkeputur dhe, ne te vertete, lehtesisht e pershkuar nga emocionet dhe pasigurite, te cilat shkrihen ne konfidencialitet dhe rastesor te shfaqjeve te tij te shumta live. Nilsson nuk ben gje tjeter veçse nxjerr nga biografia e saj me e zakonshme per te mbyllur miniaturat e saj te avullta, ne nje ushtrim te rralle ne te cilin jeta e perditshme behet mit, pa pretendime dhe pa virtuozitet.

Nomadizmi pak i romantizuar, pak i detyruar nga perkohshmeria gati-kapitaliste. Duke qene pa asnje qindarke ne metropolet e bute, sikur e perfytyron ne nje feste ne ballkon me duhan dhe vere nga dyqani me i ri. Evropa, si njesia me e perafert e konceptit te shtepise.

Pervoja e fotografuar nga Molly Nilsson nuk eshte universale, por jashtezakonisht kontigjente, terheqese dhe e identifikueshme nga kushdo qe ka lindur, afersisht, aty midis viteve tetedhjete dhe nentedhjete. Megjithate, karakteri rrefimtar, intimisht naiv i teksteve te saj, estetika e pakohe qe buron nga prodhimet e pandryshueshme lo-fi , perzier paturpesisht ne nje kamuflazh tetedhjetesh, referencat zgjerojne sharmin e tingullit suedez tek kushdo qe rezonon me keto, frekuenca melankolike. Si e tille, ajo rigjenerohet ne mini-skena qe duken te ngjashme por ne te njejten kohe kane konfigurime potencialisht te pafundme ne jeten e perditshme. Debutimi behet menjehere pas transferimit te saj ne Berlin.

“Is the future any brighter?
Is the darkness any lighter in Europe?
I met Joy in London, she used to love to sing
But now she's not singing about anything
"Gotta work to make your way
Better work if you wanna stay
So now she's working for you, for Europe...”.

Kryeqyteti gjerman eshte ne vitet e para te mijevjeçarit te ri nje magnet i pakrahasueshme per artistet e te gjitha prejardhjeve. Ajo qe njihej ne dekadat e meparshme ngjante si meka e avant-gardes elektronike, nga estetika e krautit ne tekno, nderkohe ishte transmutuar ne nje kontenier ne dukje pa fund per skenat e arkitektures, dizajnit, artit vizual dhe, ça va pa dire, brinja muzikore te te gjitha llojeve, te animuara nga mendjet e migruara nga kudo.

Nje atmosfere e ndryshme, per Nilsson, nga Stokholmi me i patransigjent dhe periferik. Ne nje menyre me prozaike, per me teper, Berlini thjesht lejoi te niste diçka nga asgjeja, brenda mundesise ekonomike te gjithsecilit.
Edhe pse albumi i saj ka nje atmosfere pothuajse funerale, ne fakt, mes gjurmeve te albumit, deri ne ate pike sa shume do te nxitojne per ta pershkruar Nilsson si nje karakter "te erret", ne kuptimin me primitiv dhe tetedhjete, te termit. Teresisht e vete-kompozuar dhe e veteprodhuar ne shtepi ne nje tastiere te vetme per pak euro te lidhura me kompjuterin, These Things Take Time prezanton se cilat do te jene koordinatat stilistike te te gjitha albumeve te Nilsson-it qe do te vijojne, por ne te njejten kohe eshte e pajisur me nje karakter dhe intensitet specifik gjithashtu brenda diskografise se saj. Trembedhjete kompozimet e tij, ne fakt, jane nder me te zhveshurat edhe per standardet minimale dhe thelbesore te prodhimeve te mevonshme.

Performancat vokale te Nilsson rrjedhin si te bllokuara diku midis nje gjendjeje te sededuar apo post-acid dhe nje gjendjeje emocionale te imploduar. Ata gjithmone pershtaten ne menyre te drejtperdrejte dhe vazhdojne pa variacione te veçanta kromatike ne nje modulim dukshem te desensitizuar, me sa duket me shume ne perputhje me nje interpretues synth-pop te farezimit te pare se sa me nje kengetar-kompozitor te rrefimit.

"Une thjesht nuk jam e zonja ne te folur," thote ajo. Ja pse mendimet, rrjedhat e ndergjegjes, fragmentet e ditareve, vezhgimet e rastesishme, vihen ne disk. Prandaj, te degjosh nje regjistrim te Molly-t eshte si ta gjesh veten me nje mik(e) naten vone per nje gote te fundit, duke filozofuar, duke komentuar mbi nje djale/vajze interesant(e) te pikasur nga grosisti kinez, duke perseritur klishete dhe te vertetat e perjetshme te se majtes (politike) ose thjesht duke u grindur rreth vendimit per te oksigjenuar floket. Vazhdimi eshte histori (e kendshme)...

A QUICK UNIVERSAL STUDIOS & KENNEDY SPACE CENTER VISIT (RECALL: "FAILURE IS NOT AN OPTION")

LONDON CALLING BY NIGHT (LESS THAN 24HRS)

 

KOKOROKO - XHAZ DHE AFROBEAT NGROHIN RRUGEN E KTHIMIT PER NE SHTEPI

Qytet i ri, shtepi e re, shkolle e re, pune e re; familje e shtuar me nje princeshe qe sikur vjen nga bota e cudirave.

Pas nje dite rraskapitese kur je i çorientuar nga shpejtesia marramendese e jetes, duke i mbijetuar ritmeve te punes, ushqimit demode dhe identitetit virtual, teper te shperqendruar per te degjuar trupin tuaj te etur per uje dhe pak drite, kthehesh ne shtepi permbi nje tas ngushellues me supe qe dikush qe ju do te ka pregatitur me durim. 

Nuk mund ta kalosh me nxitim, jo kesaj rradhe; ju e pini ate ngadale dhe me vendosje, duke deshmuar se si degjohet çdo perberes individual, por duke marr pjese ne dicka jetike diçka me te madhe se vetja. Ndjehesh i perkujdesur, i rigjalleruar por me nje lehtesi te plote.

Merre ate ndjenje, jepi nje tingull, dhe ky eshte Kokoroko.

Ansambli me baze ne UK ben muzike qe ndihet si kthimi i nje shpirti/soul ne shtepi. Eshte nje arritje e thelle, por e ngrohte, nje kujtese e prekshme se muzika ne formen e saj me primitive eshte ilaç. Me kenget e tyre xhaz, me rrenje nga Afrika Perendimore, eshte e veshtire te mos biesh ne nje gjendje te ngjashme me ekstazen. Çdo kenge melodioze eshte nje udhetim, duke i kushtuar respekt te thelle origjines se saj Afrobeat.

Ajo qe eshte me mbreselenese ne punen e tyre eshte aftesia e tyre per te integruar shijet, tregimet dhe individualitetet e tyre te ndryshme ne menyre kohezive. Te gjithe shkelqejne ne harmoni te persosur, duke u pershtatur se bashku ne menyre te persosur duke mos e holluar aspak shkelqimin e njeri-tjetrit.

Une, ne, ju falenderojme!

SONS OF KEMET ME "MY QUEEN IS ALBERTINA SISULU" (2018) - XHAZ AFRIKAN PA FRENA

"Your Queen Is A Reptile" (2018) eshte nje album qe, ndersa josh me tingujt e tij inteligjente, terheq vemendjen me nje gjuhe te plote dhe te artikuluar, nje kolone mbajtese, thelbesore per kedo qe kujdeset per natyren e vertete te muzikes bashkekohore, pa injoruar mesazhin historik dhe social qe percjell.

Behuni gati per ekstaze zanore te ngjyrosur me te zeze, ngritur lart nga nje saks i florinjte! 

ARAB STRAP ME "MY FIRST BIG WEEKEND" (THE WEEK NEVER STARTS ROUND HERE, 1996) - ALBUME MADHESHTORE BEJNE MIQESI

Arab Strap ishte nje dyshe skoceze e perbere nga kengetari Aidan Moffat dhe multi-instrumentalisti Malcolm Middleton. Te dy jane rritur ne Falkirk, e njohin njeri-tjetrin fale faktit qe frekuentojne te njejtat pub-e dhe vendosin te bashkepunojne. Keshtu, ne vitin 1995 linden Arab Straps.
I tyre eshte nje tingull i veçante, pothuajse unik. Malcolm Middleton kombinon tingujt tipike slowcore me ndezjet e elektronikes, ndersa Aidan Moffat tregon historite e tij (njefare spoken word). 'Po', thote ai, Mendoj se nuk ka fjale me te mire per te percaktuar menyren e te kenduarit te Moffat. Ne fakt Aidan nuk eshte nje kengetar i vertete, ai nuk ka ndjekur asnje shkolle muzike/kantautori (siç shprehet edhe Middleton).

Ai krijoi menyren e tij te te kenduarit, shume afer te folurit sesa te kenduarit vete. Zeri i tij eshte marka e vertete e grupit, se bashku me tekstin. Tekste qe nuk mund te jene me realiste, te drejtperdrejta, te paperpunuara, madje edhe pak te diskutueshme: marredheniet sentimentale, seksi, alkooli por edhe analiza e ndjenjav. 

Me sa duket historite qe tregon Moffat jane shpesh te verteta, kane ndodhur ne te vertete. Dhe ai i rrefen me nje ton qe eshte diku mes cinizmit dhe depresionit.

Por tani le te degjojme me mire per nje nga gjurmet me me fame tyren: "The first big weekend" (1996).

JOLLY MARE ME 'VIVO' (EPSILON, 2021) - I GJALLE KERCEJ NE HAPESIRE ME 'ITALIAN RETRO DISKO'

"Ne disko dhe funk, por edhe ne soul apo boogie, si femije kam gjetur instinktivisht cilesi, shpirt, vendosmeri, ndjenje dhe menjehershmeri. Disa nga ato gjera qe e bejne muziken te vertete, por kete e kuptova vetem kohe me vone.

Me kalimin e kohes, interesat kane ndryshuar, por mbaj mend qe degjimi nuk mjaftonte ne ate kohe, doja te nuhasja kopertinat e disqeve, me magjepsnin grafika, fotot, ngjyrat. Keshtu fillova te blija sa me shume, qofte edhe me sakrifice, dhe t'i luaja perreth, sahere kisha mundesi. Ishte nje kerkim personal jashte tendencave te periudhes, ndryshe nga sa ndodh sot dhe kjo gje me pelqeu sepse me bente te ndihesha i veçante. Kur shkoja ne dyqane apo tregje ne kerkim te muzikes, isha gjithmone me i riu. Klientet mesatare ishin roker-e te moshes adulte ose dj per nje kohe te gjate qe kishin shume anekdota per te treguar...". 

Jolly Mare (ne art Fabrizio Martina) 

ORANGE BLOSSOM - INFLUENCED BY ETHNIC AND TRADITIONAL MUSIC