Ngul kembe. Eshte nje obsesion, nje hipnoze qe ky tingull na sherben: atehere kur muzika post-punk e cyber-punk po bente kerdine ne Britani e ne Evrope... Si ka mundesi qe edhe ne Turqi (e kam pike te dobet!), vend i etiketuar si evro-mid-orjental shpreheshin keto veti muzikore - as nuk jam i sigurt qe terma si "groove" apo elektro perdoreshin si zhaner ketu...
Neşe Karaböcek, kjo bjonde turke (nuk ka vetem turke ezmere!) i jep jete kesaj gjurme psikedelike, elektronike ne thelb, kryeveper per mua se kthen syte te vlerat e muzikes live neper vinile, disco-music e ajo dance aq shume pelqyer nder dekada (nga vitet '80 e ketej).
Aq rende sa edhe i dobti (skinny) Todd Terje i ka dedikuar nje cover me te organizuar...
Shuplaka! Bravo dhe... fikni dritat tani perpara se te beni "play".
Miremengjes!
Kemishe me menge te shkurtra dhe kollare ngjyra marramendese. Vape, vere dhe fllad qe kundermon ere likeri qe shkon e vjen... Duket si ilustrim i nje imazhi ku pozojne djem te pasurish!
Perkthejme "slightly chilly" e "sparkling" ne shqip dhe gjejme fjalet e duhura per te pershkruar kete freski autonome qe ndjehet. Paul Simon e (po guxoj te fus, edhe pse jo me midis nesh, te madhin Carl Orff) ua bejne me bisht syri. Ju paralajmerova!
Osaka, nje nga qytetet me te bukura ne Japoni, na ka falur artiste te panumert si; Boredoms, Afrirampo, Blood Stain Child etj etj, edhe pse nuk dua te perqendrohem tek ky aspekt tani.
Iminazole, eshte emer-projekti i brazilianit Cesar 'M1A1' Alexandre i cili, gjate pushimeve te tij ne kete qytet, realizoi nje album mjaft melankolik dhe ambient. Seciles prej dhjete gjurmeve te albumit (Osaka and Manipulated Loops, 2013) i shoqerohet nje fotografi e shkrepur ne pjese te ndryshme te qytetit.
Duke marre ne konsiderate kete rendesi vizive qe ky do te na trasmetoje, eshte per tu permenduar edhe kopertina e albumit; nje shtylle dritash rrugore me ngjyra te percaktuara mire (me te kalter dhe te gjelbert), por me fokusin e humbur me dashje, duke lene pas nje hije vetmie (endrrimtare), e megjithate brenda nje qyteti kaq urban!
Me kete sfond nga Lindja e Larget, Iminazole na fton te ecim neper rruget e mbuluara me re te zeza (shpesh degjohet kampjone te shiut qe bien, zera te natyres qe perzien mire me perdorimin e reverberation dhe echos). Melodia eshte e zvogeluar ne minimum, me rrahjet e baterise qe ruajne ritmin tipik dub techno, urban, nokturn, ultramodern tashme te kaluar. Merzitja nga loop-et largohet pikerisht nga variacionet e efekteteve te mesiperm.
Lidhja e forte mes fotografive dhe muzikes na shplodh mendjen per te perfytyruar me lehte ato vizatime urbane te shoqerise se re dhe linjat e forta te nje arkitekture qe interesohet gjithashtu per tinguj te ri dhe eksplorues.
Nje nga vecorite me magjepese ne bashkejetesen mes dy te rinjve, qe me terheq sahere, eshte mosasgjesimi i perbashket! Perpjekja per te qendruar mbi siperfaqe (me koken here-here poshte nen uje!) mbush kohen e nevojshme per tu njohur.
Dhe nuk eshte aspak e lehte per tu arritur kjo. Ne pika ta caktuara te grafikut-perditor preken caqe te nje bukurie e niveli ndjeshmerie te papershkrueshme me fjale ordinere...
Te jesh i dashuruar, ose 'ne dashuri', eshte jetesore per shpirtin, dihet. Pa rezerva!
Te mesosh nga me te medhenjte mund te duket banale, por kjo trasmeton, cuditerisht, dicka qe nuk e pret.
Ose shpesh te rikthen ne nje gjendje lehtesie, vetndergjegje, te cilen e kishe harruar, ose qe te dukej madje e pakuptimte fale rrethimit nga mediat e reja dhe kokebosheve ne TV...
Si kjo historia e pijes 'Love Potion No. 9' (The Searchers) qe konsumohet ne Britanine e Madhe ne vitin 1959. Kthej nje gllenjke me teper dhe nuk kuptoj me nese eshte dite apo nate!
Ajo cfare duhet ne dite te rendomta, ku me te vertete zgjuarsia me absolute fshihet mes kraheve/shaleve te nje gruaje terheqese...
Rock'n roll apo krize ekzistenciale? Une nuk e gjej...
"How often do we tell our own life story? How often do we adjust, embellish, make sly cuts? And the longer life goes on, the fewer are those around to challenge our account, to remind us that our life is not our life, merely the story we have told about our life. Told to others, but - mainly - to ourselves."
"It strikes me that this may be one of the differences between youth and age: when we are young, we invent different futures for ourselves; when we are old, we invent different pasts for others."
"Yes, of course we were pretentious; what else is youth for?"
"I thought of the things that had happened to me over the years, and of how little I had made happen."
"Whisky, I find, helps clarity of thought. And reduces pain. It has the additional virtue of making you drunk or, if taken in sufficient quantity, very drunk."
"Novels tell us the most truth about life: what it is, how we live it, what it might be for, how we enjoy and value it, and how we lose it."
Catch Bees - Newman's Open Choir (2012) / How To Dress Well - Love Remains (2007) / The Flying Lizards - The Flying Lizards (1979) / The Prostitutes - Deaf To The Call (2012) / Wild Beasts - Smoother (2011)
Pothuajse nje vit. Kaloi pothuajse nje vit qekur Gotyeu be obsesion per kedo qe ka degjuar te pakten njehere 'Somebody That I Used To Know'. Ne e kishim (e kemi akoma!) pike te dobet dhe keshtu i dedikuam edhe nje miniartikull euforik ne gusht te 2011:
Tani iu rikthyem per nje, ose me mire, shume arsye:
Nje bande qe doli nga hici, Walk Off The Earth, vetem nje kitare, tre talente qe kendojne, nje version akustik dhe nje video amatoriale qe po ben xhiron e botes per here te dyte brenda gjashtedhjete diteve:
