TROPIKALIZEM ME GALA DROP - AJO CFARE I MUNGON PSIKEDELISE EVROPIANE

Psikedeli evropiane. Ndoshta kesaj rradhe (pas shume vitesh te kaluar te florinjte) jemi gati!

Se per kete behet fjale ketu: eshte e zonja t'i beje balle psikedelise amerikane neper-vende-tendence-hipsterash-fale-blogjeve/fotove-e-pak-informacionit dhe ende jo komerciale te atij kontinentit, apo jo? I keni parasysh Ariel Pink, Brian Jonestown Massacre, Indian Jewelry, Animal Collective apo zhanret me keto etiketa: neo-psikedelia, psike-surf, dream-pop, retro-funk? Loje fjalesh, po amerikanet dominojne skenat, te pakten per tani! Ketu ne Milano degjoj njerez qe paguajne extra per nje live te Devendra Banhart! 

Tani, edhe mua me joshin me te vertete shume emrat e mesiperm (duket sheshit nga postimet qe i kam dedikuar ca vite me pare!), por gezoj pamase kur nje grup evropian del ne pah dhe kapercen perpara ne cilesi e origjinalitet! Nje nga keto "entitete" jana padyshim portugezet Gala Drop.

Ceshtja eshte se te bluan trurin (do pak kujdes!) kjo muzike. Pa e ekzagjeruar e buzegaz eshte fakt ky. Nje udhezues ne ate trip funky-te-ngjashme "plot sheqer kaotik e aq sa duhet acid"; dhe zakonisht nuk eshte muzike prej muzikantesh te mirefilte. Por me teper kemi te bejme me artiste, eksperimentues te tingullit (me hamendje them se xhirojne filma te vjeter evropiane, mesojne gjuhe te huaja me rregulla krejt te shpikura e personale, harxhojne kohe per veprime te thjeshta e ne dukje te kota, ushqejne fantazine me perzierje artesh), ne kohen e lire parapelqejne te jene udhetues te lire ne natyre, dashurues te nje te kaluare te cilen, ne pamundesi per ta jetuar ne vete te pare, e shnderrojne ne nje retrofuturizem helmues e ne menyre konstante terheqese.

Ne kete kontekst, muzika e tyre mund te duket e njetrajtshme, gati monotone, por variancat sa vijne e behen me te gjera ne rivizitim, cdo album vishet me nje pelerine ndryshe, nderron ngjyre ne kohe, prek cdo frekuence e leshohet ne hulumtime multi-dimensionale... 

Fusha vizuale nuk e le mangut; apsekti grafik i klipeve, kopertinat me tema ambjenesh planete-ende-te-pazbuluar, njerez ne habitate me kontakt te forte me te gjelberen (ju pelqen termi "tropikalizem"?) ne Toke, perqendrime videosh ne dallge me minuta te tera etj etj... korniza te cilat nuk mund te mos ftojne per ngrohtesi e paqe me tiparet tona me ne fillese te jetes, te se gjalles ne harmoni me natyren.

Dhe cunat ne fjale nga Lisbona jane maestro ne kete arritje; here-here te c'orientojne, mbeshteten ne nje funky psikedelik, me tipizem portugez (shpesh me ndikime samba e afro) ku tastierat e bass-i krijojne nje tingull si proces tribalo-urban. 

Ndeshemi me nje grup novator, bindes per muziken qe luajne e qe kane vite qe hapin rrugen per nje psikedeli te fresket (jo te orientuar nga elektronika), plotesisht evropiane, me shume nyje lidhese me kulturen e vete kontinentit. Dhe ndoshta eshte kjo cfare ndjej se mungon sot ne skenat e qyteteve me dhe pa emer! Lisbona (nga albumi fundit marre "Big City") me Gala Drop e cmuar nga kjo pikepamje. Le te sherbeje si frymezim!

VIVA LA FÊTE - 'NOIR DÉSIR' [OST I KILLED MY MOTHER, 2009]

Hubert Minel: What would you do if I died today?
Chantale: I'd die tomorrow. 

 

Hubert Minel: I wasn't born to have a mother.
Julie: Maybe your mother wasn't born to have a son.
 

Chantale: Do I look dead to you? 

 

 

 

KOTTARASHKY - VINTAGE BALKAN FROM A NIGHT'S WALK THROUGH THE STREETS OF SOFIA

"What you hear feels like a dislocated dream ride through the pungent soundscape of night-time Sofia."

  

Kottarashky (Nikola Gruev) is a 21st century digital master musician with his hands sunk deep in the past; vintage Balkan field recordings, classic jazz and blues, psychedelic sounds, club beats and extraordinary, archetypal Gypsy voices, guttural shouts and lyrical laments are all molded and thrown into new shapes.

The songs of his debut album Opa Hey! (2009) sound like tales told by a people who have all the time in the world: time to contemplate, enjoy, engage and dream; to take pleasure in unexpected twists and turns; to be inspired by the details and vividness of marginal existence.

The music on Opa Hey! is completely constructed from samples. Quite impressive as the result sounds like a fine mixture of balkan music, gypsy jazz and club beats.

 

Kottarashky is an architect by vocation, which perhaps explains the palpable sense of place in his music. Summer trips to small villages and the marginal regions of Bulgaria were key source of inspiration for the album, and his music samples a broad palette of sources and influences - enigmatic field recordings by artists unknown alongside Boris Kovac, Les Yeux Noir, Fanfare Ciocarlia, Jony Iliev and compelling Hungarian singer Mitsou.

The resulting digital pick-and-mix hits you like a panoramic puzzle of sounds collected and put together from a night’s walk through the streets of Sofia.
It is an ethno-music born of a city lacking cultural identity that is torn between contemporary European globalism, Balkan provincialism and a living if largely forgotten folk tradition. It’s a music inspired by that environment but also in reaction to it, a journey down roads less travelled, through the Bulgarian backwoods and back via the laptop to the 21st century.

LET THE GREAT WORLD SPIN [LITERATURE]

“There's a part of me that thinks perhaps we go on existing in a place even after we've left it.”

“Yet she likes complications. She wishes she could turn and say: I like people who unbalance me.”

“I guess this is what marriage is, or was, or could be. You drop the mask. You allow the fatigue in. You lean across and kiss the years because they're the things that matter.”

“There are moments we return to, now and always. Family is like water - it has a memory of what it once filled, always trying to get back to the original stream.”

“No shame in saying that I felt a loneliness drifting through me. Funny how it was, everyone perched in their own little world with the deep need to talk, each person with their own tale, beginning in some strange middle point, then trying so hard to tell it all, to have it all make sense, logical and final.”

“Words are good for saying what things are, but sometimes they don't function for what things aren't.”

AHILEA feat. BELLA WAGNER - OH DEVIL'S EYE, LET ME SHOW YOU MORE AND MORE...

The sound of Café Svetlana (2009), the album from the Macedonian dj who lives in Austria,  recognises the multi-ethnicity and culture of the Balkans.

But instead of flying the nationalistic flag, this is music to be savoured with a glass of sljivo, palinka, raki or tsuika, an open mind and respect for the musicians.

 

Every style comes into its own here: Greek rembetiko, Turkish and Macedonian belly-dancing, Serbian and Rumanian folk dances, Roma songs, Albanian-Epirotic clarinet sounds, thunderous brass and the mournful yet cliché-free lament of the fiddle. All with a touch of fresh beats and grooves, basslines and finely chiselled loops from the master of the mixing deck.

That's the sound: Nu Pop music from the Balkans to take you from the bar to the dancefloor and all the way (to the sofa) back home!!!
...
 

And there is another great single I love so much: ('Devil's eyes (feat Bella Wagner)').

It seems to me it was composed for a Kusturica's Arizona Dream kind of movie...

OMAR FARUK TEKBILEK - 'AKSAK' [AMON TOBIN RMX, RARE ELEMENTS, 2009]

 

There was a remix by Amon Tobin round 2009 in which some knew for the first time the turkish master of music Omar Faruk. Too late for them!

Honored as a peacemaker and virtuoso, Omar Faruk Tekbilek is now one of the most sought-after musicians in the world, whose work transcends political boundaries while maintaining traditional sensibilities in a way few artists can manage.
Omar Faruk was a child prodigy, born in Adana, Turkey to a musical family who nurtured his precocious talents. At the age of eight, he began his musical path by developing proficiency on the kaval, a small diatonic flute. His musical interests were nurtured by his older brother and by a sympathetic uncle who owned a music store and provided lessons...

The album I'm talking is Rare Elements, 2009; a collaboration with the world's hottest re-mixers who revisit his Turkish melodies using sensibilities grounded in electronic dance music!

BEIRUT - 'SIKI SIKI BABA' [KOCANI ORKESTAR COVER]

Kur Ballkani behet edhe me terheqes
dhe menyrat tona (festive) ngrihen ne qiell...

DRITA E SYVE TE MI

Kulmi. Ora dymbedhjete.
Poshte kodres se thate
gjiri i shemtuar mbushej me te penduarit.
Ne rradhe viheshin per te pritur zbritjen,
‘Zbritjen e Rrezeve’.
Dielli reren digjte,
ruante inteligjencen,
pergjonte pafajesine e te miturve:
‘Bijve te Drites’.
E perseri,
pas faqes se asaj kodre,
fundi i botes fshihej.
Ishte andej
ku erera te forta do fershellenin...
Femijet qeshnin tutje.
Ne breg dallget perthyeshin lehte,
si te lodhura nga udhetimi i gjate.
Lagnin me rradhe reren e zeze.
Gati s'dukeshin, shkembinjte brenda ne ujin e kripur.
Me syzet blu,
peshqit e zmadhuar poshte Ajo ndiqte.
I prekte me kembet e vogla sa nje pellembe.
Nga lumturia, peshtyma i rridhte anash nofulles…
Flladi i shtatorit ndjehej me zor,
sa i perkedhelte pa deshire shkurret kafe.
Pleq te nxire luanin muzike me fizarmonika.
Bubullimat e largeta nuk trembnin akoma.
Hijet sa vinin e iknin.
Si me urdher, te gjithe ngrenin syte lart,
lart ne qiell.
Per fat te mire, asgje te re.
Vetem re te bardha,
nga avione linjeje te shperndara keq.
Kaos?
Te qara vogelushesh prishnin lojen e te rinjve.
Dmth: shikime, puthje, zili e me vone Boshllek...

Ata lexonin gazeta bajate.
Kenaqeshin me titujt, shtypur me shkronja te trasha.
Ne pak sekonda, palosnin faqet katrore.
Te pergjumur, enderronin te dashura imagjinare,
pasuri faraonike. Qeshnin.
Vreri u vinte nga lypesat me ngjyre.
Kthenin kokat
e me peshqiret e mendafshte fshiheshin.
Pasqyrimi i rrezeve mbi uje po ndodhte i plote,
cuditerisht verberues ate te merkure.
Afer fundit te oqeanit,
ajo ndiqte peshkun ngjyre-floriri.
Ne lekuren e bute si sfungjer
dominonte e bardha.
Te tjeret neper cadra mbyllnin syte,
luteshin per kohe me te mire,
per me shume diell.
Luteshin per nxehtesi,
te ngjashme me ate te Ferrit.
Hijet… hijet horizontalisht u zgjaten.
Flladi u shnderrua ne ere te ngrohte.
Si ajer i ndenjur u spostua.
Rete u gufuan.
Kapelet e pushuesve flakeruan tej,
me lart se balonat tauke ate mesdite.
Muzika u pre si me thike.
Prinderitu nxituan,
mallkuan fundjaven e kote,
grisen veshjet ngjyre-ylberi,
urryen unazat ne gisht,
moren udhe te ndryshme… Harruan!
“Lundrues, ku shkoi dashuria juaj?
Ndriconi edhe njehere…”:
trasmetonte nje radio, akoma e ndezur.
Nishanet Asaj iu zmadhuan.
Irida e syve ndryshoi ngjyre.
Trupi iu tkurr.
Buleza vezake djerse avulluan…
Zeri i tij me timber unifom,
afroi shpende te zinj.
Format e dallgeve me fatkeqe e turbulluan.
Vargjet e zeza, perseritese,
gjeten vend ne stuhine verore.
Shiu zbriti me fuqi.
Me lotet mbi fytyra, piklat u perzien…
Ata te dy vraponin.
Te hutuar therrisnin “Era, Era…”.
Vone?
Ngurtesohen. Gjunjezohen... Luten per Fundin.
Me plot vullnet, vogelushi po recitonte:
“dhe Oqeani do ta… marre, Valet do te luajne…”.
Ne uje te gjithe peshqit ishin zhdukur.

MEMORY TAPES ('BICYCLE') - BREATHTAKING MOMENT. EMOTIONAL TRANSPORT BEYOND NOSTALGIA

I'm in love with you, little sister
We ride home in the night
While under our feet, the rain paints the street with the stars
Passing cars with light trails behind them
We could follow them on
Giving this town is wearing me down
Lets take off
No one would know that we've gone

 

 

 

LUKE TEMPLE & HERE WE GO MAGIC - POP, DELIKATESE, EMBELSI. MAGJI E ZERIT

Mungoi me te vertete pak. Ketu kemi te bejme me magji.

U be kohe qe Paul Simon nuk permendej nga artiste te rinj ne skenen indie si guru frymezues per cdo kenge-te-vogel-pop-i.

Luke Temple eshte nga Nju Jorku dhe si Animal Collective e ka kapur pop-in mbrapsht, per bishti. Melodi te thjeshta qe rrjedhin pa lene ndonje pershtypje te gjate (flas nese i sheh ne ndonje koncert brenda nje cadre gjigante!), e megjithate kane dicka, nje element intim qe te terheq: pastertine elemetare te kenges pop.

Duhet t'i marrim per ate cfare perfaqesojne: grup pop-i me vokalitet te shkelqyer (fjale e Sufjan Stevens dhe Death Cab For A Cutie!) qe nuk e ka kapercyer akoma kafshaten e fundit te elektronikes dhe eksperiences psikedelike te viteve Gjashtedhjete (shto ketu edhe argumentimet lo-fi dhe etno).

Eshte pikerisht ky binom qe i jep te drejten Here We Go Magic te na beje magji.
Dha ia dalin mbane!

FRAZA PER TE RIUN - JULIAN CASABLANCAS: 'TOURIST'

Harrojini The Strokes. Mesoni per Julian Casablancas solist. Kerkoni per albumin Phrazes for the Young (2009) dhe pastaj shkoni tek gjurma nr. 8: 'Tourist'.

Udhetimi rifillon.

Turisti, sepse eshte ajo cfare jemi shnderruar ne ne keto dekadat e fundit: te huaj brenda botes ku jetojme, te semure nga deficiti i perqendrimit, vagabonde pa nur, te mbytur nga bolleku materialist, te mposhtur nga hijet e ndertesave te larta, te harruar nga pastertia e pellembes meme qe na mbajti lart...

I feel like a tourist out in the country
Once this whole world was all countryside
Feel like a tourist in the big city
Soon I will simply evaporate...

Mjaftojne pak rreshta nga kjo gjurme dhe refleksioni humb rrugen, miq...

I feel like a tourist lost in the suburbs
Soon the whole world will be urban sprawl
Feel like a land lover out on the ocean
Feel like a teardrop streaming off your chin

FORMER GHOSTS - 'DREAMS'

... In my favorite one

there is an ocean sky and salty lips
lightning and the sound of waves
You once said that you remembered
why it is so hard to stay away
So don't
well don't...
Do all these dreams only mean a thing to me?
just close your eyes and meet me there
oh meet me there

You once said you remembered
why it is so hard to stay away...

//ne shqip
Former Ghosts - 'Endrra'

... Ne te preferuaren (endrren) time
ndodhet nje qiell mbi oqean dhe buze te kripura
shkreptima dhe tingull valesh

Ti dikur ke thene se e mbaje mend
pse ishte aq e veshtire te rrinim larg

Keshtuqe mos
mos...

Mos duan te gjithe keto endrra te me tregojne dicka mua?

Vetem mbyll syte e tu dhe me tako atje
Oh, me tako atje

ti dikur ke thene se e mbaje mend
pse ishte aq e veshtire te rrinim larg

FISH TANK - TE MARRESH ME TE MIREN NGA JETA

Fillimisht, sa per te terhequr vemendjen: ka marre Cmimin e Jurise ne Kane ne 2009.

Drame sociale qe konsumohet ne periferine e Londres, ku ne qender eshte lidhja eme-e-bije. Evidente zgjedhja e regjizorit per te xhiruar me kamera ne dore dhe vendosje naturalistike e gjithe filmit.

Adoleshence e veshtire ajo e Mia-s, me nje karakter te forte, perplases, antikonformiste, e cila jeton ne nje ambjent te zhurmshem (me festat e se emes nate-per-nate ne shtepi!), e qe nuk hapet me askend per arsye injorimi. Loach, e ema (aktorja Kierston Wareing), e kalon jeten e saj te shoqeruar me burra te rastit ne shtepi, mes dyzina shishesh me alkol dhe pa asnje shoqe te vertete. Ekonomia e varfer qe karakterizon zonen (Essex) ben qe te mos kete shume gjera per te kaluar pasditen per Mia-n. Kjo e fundit, detyrohet nga mosdegjimi te shfryhet ne veprime te dhunshme (goditje me koke shoqes duke i thyer hunden!) e te akumuloje inat e urrejtje kundrejt te gjitheve atyre qe e rrethojne, perfshire te emen.

Ndodh qe njihet me nje burre (Connor), te cilin e ema e pranon ne shtepi dhe fale ndjeshmerise se ketij konsolidohet njefare konfidence, duke i rrefyer keshtu edhe pasionin e saj me te fshehte: kercimin (ah, kolona sonore shpalos nga rock'n roll i James Brown e deri tek rap-i i Eric B & Rakim). Te bashkejetosh perdite brenda kater mureve ben qe mes Mia-s dhe Loach te ndizet xhelozia tipike qe shperthen me nje konsumim raporti seksual midis Connor dhe Mias. Arritja personale e Mia-s, te beje per vete Connor, ka me shume rendesi se cdo gje tjeter. Eshte zevendesimi i figures patriarke, bindja se nena eshte e papjekur dhe e pazonja te jape nje edukim te mirefillte.

Mes shqetesimit psikologjik dhe turpit, Mia deshiron te zbuloje se kush eshte ne te vertete ‘ky’ Connor dhe fshehtazi meson se eshte i martuar e me femije.

Hakmarrja eshte automatike (marrja peng e vogelushes se Connor-it) dhe ndoshta ne kesisoj situatash eshte me mire sepse te con drejt e tek zgjidhja: nje rifillim te ri dhe hapje horizontesh, aq shume te domosdoshem per adoleshenten Mia. Deshira e Mia-s per tu aratisur me nje kale te lduhur me zinxhire personalizon nje mikrokomos te ikjes nga realiteti i perditshem (uji), i cili nuk ofron shume per kete ‘peshk’.

Regjizorja Andrea Arnold ka preferuar te luaje rolin aktorja debutante (Mia eshte e adhurueshmja Katie Jarvis ne filmin e saj te pare!) dhe nuk bie asnjehere ne narracione makininesh, ruan progresin dramaturgjik, megjithese humb pak nga liria dhe estetika ne minutat e para te filmit, por le te flase vete telekameren (kemi pershtypjen se telekamera i ndjek hap pas hapi aktoret), pershkruan e njeh mjaft mire personazhet, vendet dhe na fal momente mrekullisht te bukura kur ngadaleson skenat (kercimin e Mia-s me ‘California Dreaming‘ perpara Connor-it, psh). Filmi nuk i frikesohet thjeshtezimeve dhe trasmeton gjithmone cdo detaj ne marredheniet e tre protagonisteve. Per ata qe do ta shohin ne gjuhen origjinale (nje british te forte!) do te verejne sesa shume zhargone perdoren, pikerisht per te dhene impaktin e vertete e jetes ne ato lagje.

Dinamikat e ketij akuariumi (fish tank) jane unike dhe perfaqesojne proven sesi mund te behet nje film me nje teme kaq te veshtire e me aktore jo-profesionale (pa llogaritur Michael Fassbender qe luan Connor).

Fish Tank eshte nje denoncim social dhe lutet per nje vezhgim me te perpikte realiteteve urbane.

HIPNAGOGJIK - NEON INDIAN ME DEADBEAT SUMMER

Iluzioni hipnagogjik i ka rrenjet heret ne vitet '80, fale agjerimeve te gjata dhe ushqimit me kokrra halucinagjene. Artiste te shumte i kane dedikuar karrieren dhe krijimtarine (artificiale?). Mund ta pershkruajme si esenca e tepert e frymezimit. Rrok larg, atje ku fantazia merr nuanca te huaja, te alienizuara dhe realiteti jo vetem humb, por nuk merret parasysh as si mundesi.

 

Gjendja hipnagogjike njihet nga mjeket dhe eshte hapi i ndermjetshem/tranzicion mes gjumit dhe te qenit zgjuar. Eksperience e trupit dhe e mendjes. Merr nga endrrat dhe i shton ketyre ndjesite paralizuese te shqisave: te parit, te degjuarit dhe prekjen, por ne mungese te ndonje stimulit real. Per tu provuar!

Duke e perkthyer ne tinguj: nje seri muzikantesh amerikane, te dashuruar me teknikat analoge te viteve '80, italo-disko (e mbani mend Moroder?), kitsch, synth-pop, videogame dhe muzika nga videokasetat e blockbuster-ave (filmi Be Kind Rewind me Jack Black!). Tradita do qe cilesia te jete ajo lo-fi.

Nje nga emrat e shumte qe kemi me perzemer, brenda kesaj kusie qe zien akoma, jane Neon Indian: endrra me sy hapur! Perfytyroni adoleshentin qe e ze gjumi para tv (natyrisht plot ngjyra te forta!) me joystick-un ne dore dhe polaroid te varur ne mure...

Titujt ne albumin Psychic Chasms (2009) te japin shpejt idene e nje udhetimi ngarkuar me kokrra me ngjyra ('Should Have Taken Acid With You '), shirita kasetash te ngjitura me ngjitese te tejdukshme, diell te forte veror ('Deadbeat Summer') siper terracave dhe neonet qe ndricojne naten jashte lokaleve. Mendja fluturon, pulsacionet udheheqin, danca hipnotike fton, elektronika/power-pop luhet kthyer mbrapsht ne stereo ('6669 (I Don't Know If You Know)'), melodi te buta qe mposhtin makthe nokturne.

Ka per te gjithe me keto perbindesha te rinj. Gati per te luajtur?

http://www.myspace.com/neonindian